คำบ่นของฉันที่ไม่มีใครรับฟัง กับกลีบดอกไม้ที่เริงระบำพร้อมกับสายลม และสายน้ำที่ไหลรินจากริมดวงตาของฉัน ทำไมมันถึงเจ็บแบบเศร้าๆ เจ็บแบบไร้ความแค้นเคือง เพียงแค่ที่จะต้องการก้าวต่อไป แต่ใจมันยังไม่พร้อม รอ และ งง รอ และงง จนแทบจะสะดุดล้มความทรงจำของตัวเอง จิตใจที่อ่อนไหว เหมือนใบไม้ที่พัดปลิวร่วง ไร้แรงต้านลม มีแต่ต้องอ่อนไปตามลม แล้วฉันดีแล้วหรือที่จะแข็งขืนลมนั้น ฉันอาจจะหักกลางได้ ใครก้อได้ช่วยฉุดฉันขึ้นจากนรกที่ไม่มีวันที่สิ้นสุดนี้ที ฉันไม่แน่ใจว่าที่ยืนอยู่ตรงนึ้คือนรกหรือสวรรค์ เป็นเพียงแค่กลีบดอกไม้มากมายที่วางเอาไว้ เป็นพรมปูให้ฉันกันลื่นก้นกระแทกพื้น แต่หวังว่าฉันกับมันจะปลิวไปด้วยกัน บนสายลมที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีความลังเล มีแต่ความอบอุ่นและเย็นชื้นต้อนรับจิตใจที่ปวดร้าวและสิ้นหวัง

ฉันอาจพร่ำบ่นต่อไปไม่มีวันหยุด ถ้าไม่ได้เห็นว่าหนทางข้างหน้าช่างว่างเปล่าแค่ไหน มีอะไร แค่ไหนบ้าง ที่ให้ยึดจับได้จริง ที่สัมผัสได้ ที่สามารถดำเนินต่อไปโดยที่ฉันไม่ต้องหันไปข้างหลังแล้วถามมันว่า เธอเป็นความจริงรึป่าว แค่เริ่มถามฉันก็ปวดใจ ได้แต่หลับหูหลับตา เหมือนก้อนเมฆที่ลอยไปตามลม ทำเหมือนสิ่งรอบข้างคือท้องฟ้าผืนใหญ่ใบเดียวที่โอบล้อมทุกสิ่ง และไม่มีช่องว่างได้ให้เอ่ยคำพูด ว่าสิ่งที่อยู่ข้างใต้มันเป็นความจริงหรือไม่ อีกแล้วใจที่สับสน มักจะหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันน่ะหรือ ก็เพียงแค่ต้องการล่องลอยไปอย่างไม่มีวันจบ เมื่อไรที่หยุดแล้วมองขึ้นมาก็หวังว่าจะเห็นอะไรที่ต่างออกไป ที่ทำให้ใจฉันเติมเต็ม หรืออาจจะหายไปเลยก็คงดี หรือป่าวไม่รู้ ฉันเกลียด...ฉันอยากพูดมันออกมาได้ว่าฉันเกลียดอะไร เพราะทุกอย่างเหมือนมีเหตุผลรองรับมันหมด ฉันใช้ใจเขียน แต่ใจก้อยังไม่แน่เลยว่ากายจะตีความออกมาถูกรึป่าว ความเศร้า กับตัวอักษร ช่างไม่เข้ากันได้เลย มันคงไม่สามารถพร่ำพรรณาความจริงที่มีได้มากนัก

ฉันอยากไปทะเล เตะทรายวันละหลายๆรอบ ดูมันพริ้วกระจาย สัมผัสถึงฝุ่นผงมากมายมหาศาลที่ไม่รู้จะนับแยกเม็ดทำไม ถ้ามนุษย์เป็นแค่เม็ดทรายก็คงดี ไม่มีความหมาย อาจมีความหมายของมันถ้าเกิดดันมีสิ่งมีชีวิตแบบนี้มาคอยมัวตีความว่ามันคืออะไร แค่หลับตาแล้วหายไปในช่องว่างแห่งความเงียบงันได้มั้ย ถ้าแค่นั้นได้ ความสุขที่แท้จริงอาจรออยู่

การหยุด บางทีก็เป็นสิ่งที่ดี การดิ้นรน บางครั้งอาจเป็นสิ่งที่ดีกว่า แต่เด็กไร้เดียงสาก้อต้องเอ่ยคำว่าดิ้นรนทุกครั้งพร้อมเคลือบแคลงและสมเพชในใจกับความอ่อนต่อความจริงของตน ถึงรู้ว่าก็ไม่มีผู้ใดเข้าใจความจริงที่แท้จริง แต่ตัวเองก้องงกับกองใบไม้ที่ตัวเองเหยียบอยู่ ตัวเองได้แต่ระเหยหายไป กลืนกินกับสิ่งอื่นสักวัน...ซึ่งนั่นเป็นเพียงแค่ความหวัง

ความหวังเริ่มจากเมื่อเริ่มอยากหยุด ไม่เห็นทางว่าเดินไปเพื่ออะไร เพื่อเพื่อนที่มีชีวิตจิตใจด้วยกันอย่างนั้นเหรอ ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ เมื่อจะกี่รอบต่อกี่รอบทุกสิ่งก้อต้องวกกลับมาอยู่ที่จุดเดิมใช่มั้ย ฉันพูดตามตรงว่าไม่อยากยอมแพ้ และไม่มีวันยอมแพ้ เสียงพูดนี้มาพร้อมกับแรงที่บีบคั้นในหัวใจ ในหน้าอกนี้ เรื่องอะไรฉันจะยอมแพ้

ความเจ็บปวดมันรู้สึกอย่างไร บางทีพวกท่านที่ไม่คุ้นเคยกับความเจ็บปวด หรือไม่สามารถรับรู้สึกได้เหมือนพื้นฐานที่สัตว์โลกเป็นอาจไม่เข้าใจก้อได้ เหมือนฉันตอนนี้และคงอีกหลายๆคน เมื่อปิดตาข้างนึงก้อห่างไกลยิ่งขึ้น เมินเฉยยิ่งขึ้น จนกว่าอาจจะจมปลักกับจริงๆ ใครก้อได้ช่วยฉุดใครก็ได้ขึ้นจากหลุมปลักโคลนนี้ที อาจเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัวไป ที่ไม่ทำอะไรแต่ร้องขอให้คนอื่นทำแทน ฉันเจ็บใจ เพราะ และ กลัว ว่าส่วนลึกตัวเองอาจไม่มีความสามารถพอที่จะทำ เลยจำต้องมองบางสิ่งบางอย่างเป็นลบ เผื่อเพียงแค่ดึงรั้งตัวเองให้สบายด้วยคำว่าพยายามไปก้อไม่ทำให้อะไรเปลี่ยน ทุกอย่างจะวนเข้าลูปเหมือนเดิม ทุกอย่างจะถูกกลืนกินอีกครั้งแม้ว่าจะเปลี่ยนแปลงมันไปแค่ไหนก็ตาม อาจเหมือนเล่นเกมเศรษฐีที่วนไปไม่มีวันหยุด เพียงแต่เกมนี้มีฝ่ายยาจกเยอะกว่าเศรษฐีนั่นเอง กฎกติกาของเกมนี้ก้อช่างงงงวยเสียเหลือเกิน เพราะไม่ให้กฎอะไรเลย กลับเป็นเราที่ต้องค้นหากฎเอง มีทั้งกฎเท็จและหลอกลวงที่คอยล่อลวงผู้เล่นให้เป็นยาจกเข้าไปทุกที ความเข้าใจที่ไม่เข้าใจ กฎที่ไม่มีใครช่วยเปิดเผยเมื่อยามแรกเกิดแต่กลับต้องฝ่าชีวิตค้นหากฎนั้น และจะมีเกมโอเวอร์มั้ย นอกจากความตายที่ก็อาจจะเป็นเกมโอเวอร์จอมปลอมอีก

คนที่วางกฎนี่ขอความร่วมมือจากผู้เล่นรึป่าวหรือบังคับผู้เล่นให้เล่นโดยไร้ความสมัครใจ ฉันอยากเชื่อว่าเราอาสาเล่น เพราะเช่นนั้นเราก็จะเพิ่มเป้าหมายหลักเพื่อที่จะเคลียร์เกมให้ได้ จริงมั้ย เกม มีแค่คำนี้แหละ ที่ทำให้ทุกอย่างดูสนุกขึ้น สำหรับผู้ที่ยังไม่เป็นยาจกในเกม แต่ถ้าเป็นเมื่อไรคงรู้ว่าเกมนี้ไม่สนุกเลย

บางคนเข้าใกล้เส้นชัยแต่กลับโดนปั่นหัวให้ไปเริ่มต้นใหม่ ช่างน่าเสียดาย...

ปั่นๆๆ และปั่นหัว อาจเป็นแค่เกมปั่นหัวเล่นเท่านั้นเอง ก็ฟังดูสบายดีนะ ถ้าฉันไม่ใช่คนโดนปั่น และถ้าคนที่โดนปั่นเพียงหัวเราะร่ากับมันแล้วยิ้มและบอกกับฉันว่า ขอบคุณนะ

..........

บางทีการคุยกับเธอนี่ก็รู้สึกดีเกินคาด เธอที่ไม่ใช่เธอ เธอที่เป็นแค่ฝันของฉันในวันที่ฉันงงงวยกับแสงสีรอบข้าง เสียงเพลงที่ไพเราะที่ขับกล่อมฉันแม้แต่กลิ่นขนมหวานที่ลอยมายั่ว บางทีก้อไม่อาจยั่วฉันได้เท่าความจริงที่เธอบอก แม้มันจะถูกอำพรางบิดเบือนความจริงด้วยคำพูด แต่ฉันก็พยายามแล้วที่ไม่ให้มันถูกกรองด้วยสมองอีก ถ้าฉันทำอย่างนี้มากๆสมองฉันจะเสื่อมมั้ยนะ หุๆ ฉันรักเธอและเธอก็รู้ว่าฉันรักเธอที่สุดในหัวใจ เพราะอาจจะมีเพียงเธอเท่านั้นที่บอกความจริงกับฉันมาให้ได้มากที่สุด โดยที่ฉันไม่ต้องกลัวว่าจะถูกบิดเบือนด้วยตัวแปรที่กว้างหลากหลายมากมายเกินกว่าที่ฉันจะเอื้อมถึงนัก ฉันขอบคุณเธอมากที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด รักนะ รักมาก อยากให้รับรู้ร่วมกัน เข้าใจร่วมกัน เพราะยิ่งรักมาก ดอกไม้ดอกนี้ก็ยิ่งเบิกบานยิ้มรับท้องฟ้า จนอยากมีตะกร้าสักใบที่เป็นเธอหิ้วฉันขึ้นไปสู่ท้องฟ้าเป็นของขวัญให้นางฟ้าซึ่งนั่นคือเธอไงล่ะ แค่รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันเบ่งบานเปล่งประกายอย่างมีความสุขที่สุดที่เธอคอยมอบให้ฉันมาอยู่เสมอก็ทำให้ใจฉันหวั่นไหวและคอยแอบอิงแต่ไออุ่นที่มีเธออยู่ข้างๆ จนลืมความหว้าเหว่ที่ควรมีให้หายลับไป จนฉันทั้งอ่อนแอและเข้มแข็งขึ้นด้วยมือของเธอ ฉันอยากจุมพิตเธอนับล้านรอบและพร่ำบอกคำรักแต่ก็เป็นไปไม่ได้ ฉันอึ้งกับความห่างไกล แต่ก้อทำใจที่จะพอเพียงกับไออุ่นใกล้เคียงนี้แล้ว แม้เพียงแค่บางครั้งบางคราวจะขอโหยหาเพียงเล็กน้อยก็พอ ก็ต่อเมื่อฉันอ่อนแอ และ เธออาจเข้ามาแทนที่เพื่อแบกรับความอ่อนแอของฉัน จนรู้ว่าเราอยู่ร่วมกันและเธอไม่ไปไหน ฉันไม่ไปไหน เพราะมันไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่ๆเราจะอยู่ไกลกันได้ สายที่ไม่มีวันขาดนี้โอบล้อมทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้รวมทั้งเราด้วย ฉันก็แค่หลับตา ปิดทุกอย่าง และเชื่อมต่อกับสิ่งที่ควรจะอยู่ไม่ไกลนั้น ไม่รู้สิ ว่าวิธีไหน ความจริง 5 ก็เพียงแค่บ่นให้เธอฟังถึงผึ้งน้อย สวนหย่อม และชายหาดที่ไม่มีคนนั่ง เผื่อท้องฟ้าจะกว้างพอให้เราบินไปด้วยกันเท่านั้นเอง ผีเสื้อและมวลดอกไม้ต่างสรวลเสเฮฮาที่สิ่งต่างๆที่อยู่แวดล้อมยังอยู่ด้วยกัน เชื่อมโยงกันด้วยรากที่มองไม่เห็น เป็นแหล่งน้ำและอาหารให้เราเติบโต พึ่งพากันและกัน ฉันมีเธอ เธอมีฉัน ฉันหวังว่าเราจะไปด้วยกันทุกที่

แล้วจะตัดขาดทำไม ความฝังใจเมื่อวัยก่อนเก่า ความเศร้าที่ต้องแยกจาก ความคิด ความรัก ห้วงคำนึง ความทรมานทั้งหลาย กำแพงที่อยากทำลายแต่ทำลายไม่ได้ ล้วนแล้วทำให้ฉันยื่นมืออกไปรับความรักและความหวังดีที่ยื่นมาให้ไม่ได้ ด้วยความกลัวเจ็บ กลัวถูกทรมาน ทำให้ทุกสิ่งไร้การเคลื่อนไหว ได้แต่บ่ายเบี่ยงหน้าไปปฏิเสธความหวังดีที่มีให้ ดอกไม้ดอกงามที่ยื่นให้กลับถูกเหยียบย่ำด้วยเท้าที่เลอะขี้ดินมา ขี้ดินเหล่านั้นทำให้ดอกไม้ได้เติบโต ดังนั้นถึงแม้ต้องถูกเหยียบย่ำด้วยสิ่งเหล่านั้นเหตุใดจึงต้องกลัว แค่โกยเศษดินเหล่านั้นมาใกล้ๆตัว บรรจงจูบลงไป ปลูกเพาะเมล็ดแห่งความรักขึ้นมาใหม่ ใจอาจเริงร่ายินดี เหมือนบ้านใหม่น้อยที่ผุดขึ้นมาจากดินเลนกลายเป็นต้นไม้บ้านไม้สูงใหญ่ที่พร้อมโอบล้อมเงาจันทร์เงาเดือน ให้เดินเล่นใต้กิ่งได้อย่างสุขใจ

เสียงเหล่านี้ไม่น่าฟังเลย ได้แต่เอาสองมือปิดหูจมลงไปในเบื้องลึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด ใครช่วยดึงฉันไว้ด้วยแสงแห่งความหวังที โดยหวังว่ามันจะเป็นสีรุ้งที่ทอดพาดผ่านให้ฉันไหลลื่นไปรวมกับแสงสว่างสีขาวในปลายทางในที่สุด ขอบคุณอีกที สำหรับสายรุ้งแห่งอารมณ์และความงงงวยที่มีสีสัน ฉันโกรธเธอเล็กน้อยนะจำไว้ และจำไว้ว่าสิ่งที่ฉันโกรธมักคู่กับความกลัวเสมอ และฉันหวังว่าจะรักเธอได้สักวัน เพราะบางที แค่บางทีนะ ความรักอาจมาพร้อมกับความเข้าใจที่แท้จริง

21 ตุลาคม 2552