ณ เกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งมีความรู้สึกต่างๆอาศัยอยู่ เช่น  ความรวย  ความเศร้า ความเห็นแก่ตัว  ความสุข และความรัก  ฯลฯ

อยู่มาวันหนึ่ง ได้มีประกาศว่าเกาะแห่งนี้กำลังจะจมลง ทุกๆความรู้สึกต่างพากันหนีออกไปจากเกาะแห่งนี้  มีเพียงความรักเท่านั้น ที่ยังคงอยู่แระรอจนก่าเกาะแห่งนี้จมลง  จนวินาทีสุดท้ายความรัก็ต้องจากเกาะแห่งนี้ไป 
 
ไม่นานเรือของความรวยก็ผ่านมา ความรักจึงขอความช่วยเหลือว่า "ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที่เถอะนะจ๊ะ" แล้วความรวยก็ตอบว่า"ไม่ได้หรอก  เรือของฉันมีแต่เงินทองเต็มไปหมด คงไม่มีที่ว่างพอสำหรับเธอหรอก" พอพูดจบ เรือของความรวยก็แล่นผ่านไป
    
ต่อมาอีกไม่นานเรือของความเศร้าก็ผ่านมา ความรักจึงขอความช่วยเหลือว่า"ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที่เถอะนะจ๊ะ" ความเศร้าก็ตอบว่า"ฉันกำลังเศร้าอยู่อย่ามายุ่ง!กับฉัน!!!!" พอพูดจบความเศร้าก็แล่นเรือผ่านไป
   
ต่อมาอีกไม่นานเรือของความเห็นแก่ตัวก็ผ่านมา ความรักจึงขอความช่วยเหลือว่า"ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที่เถอนะจ๊ะ" ความเห็นแก่ตัวก็ตอบว่า"ไม่ได้หรอก!! เธอมาขึ้นเรือฉันเดี๋ยวเรือฉันก็เปียกหมดหนะซิ..."  พอพูดจบความเห็นแก่ตัวก็แล่นเรือนผ่านไป

และต่อมาอีกไม่นานเรือของความสุขก็แล่นผ่านมา ความรักจึงขอความช่วยเหลืออีกว่า "ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที่เถอะนะจ๊ะ" แต่ความสุขก็ไม่ได้ยินเสียขอความรักเพราะกำลังมีความสุขของตัวเองอยู่

ความรักเริ่มท้อแท้และสิ้นหวัง แต่ก็มีเสียงตะโกนมาว่า  "ฉันจะเป็นคนช่วยเธอเอง.." แม้ไปถึงฝั่ง ความรักก็ลืมถามว่าคนที่ช่วยเหลือความรัก ความรู้บังเอินผ่านมาพอดี จึงบอกกับความรักว่า "กาลเวลายังไงหละ  ที่เป็นคนช่วยเธอ"

ความรักจึงรู้ว่า >>>>  " มีเพียงกาลเวลาเท่านั้น  ที่รู้ว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน... "
                   
 
                                  .....The End.....